နတ်ဘုရားရဲ့သားရဲငယ် - Part 14
![](https://novel.theatre2.me/wp-content/uploads/2023/11/Untitled-169x300.jpg)
သူမအပြင်ပိုင်းမှာမာကျောချင်ယောင်ဆောင်ကာသွေးအေးပြပေမဲ့လို့သူမရင်ထဲမှာတော့ချစ်ရသူကိုတစ်ခြားလူဆီထိုးအပ်နေရသည်မှာဘယ်လောက်ရင်နာစရာကောင်းလိုက်ပါနည်း…
“ရီရှီ…နင်တကယ်ပဲငါ့ကိုဘာမဆိုပေးနိုင်လား”
“ဒါပေါ့…စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား”
“ဟုတ်တယ်…ငါသာဘုရင်ဖြစ်ရင်အားလုံးကိုငါ့ဆန္ဒအတိုင်းလုပ်လို့ရပြီပေါ့”
“အင်း…ဟုတ်တာပေါ့”
“ကောင်းပြီ…ငါနင်နဲ့အတူမနက်ဖြန်နန်းတော်ကိုလိုက်ခဲ့မယ်”
“လုဟန်…နင်တကယ်ပြောတာလား”
“တကယ်ပေါ့”
“ကောင်းလိုက်တာ…လုဟန်…ငါနင့်ကိုမပိုင်ဆိုင်ရဘူးထင်ထားခဲ့တာအခုတော့ငါ့အိမ်မက်တွေတကယ်ဖြစ်လာပြီ…ငါတို့သိကျွမ်းလာခဲ့တာ…အခုဆို၄နှစ်တောင်ပြည့်တော့မယ်…အချိန်တွေမြန်လိုက်တာ”
ရီရှီကသူ့ပခုံးအားခေါင်းမှီရင်းပြောလိုက်သည်….
မနက်ဖြန်တွင်ပြန်ဖို့ဝေါယာဉ်ပေါ်သို့နှစ်ယောက်သားလက်ကိုကိုင်ကာ…အထဲသို့ဝင်ထိုင်လိုက်သည်…ဝေါယာဉ်ကိုအစေခံတွေကထမ်းပြီးခွန်းဝူတောင်ပေါ်ကနေထွက်ခွာသွားကြတော့သည်….
တစ်နေရာတွင်သူတို့ကိုရပ်ကြည့်နေသောပိုင်ရှောင်နှင့်ရွှမ်ယီး…
“မီမီ…မင်းတကယ်ပဲကြည့်နေနိုင်မှာလား”
“ရွှမ်ယီး…အချစ်ကျိန်စာကလူ့ပြည်မှာဖြေဖို့အတွက်ပဲလေ…ထျန်းချီပြန်နိုးထလာဖို့ကရီရှီနဲ့ကံပါလာပြီးသားမဟုတ်လား”
“ရီရှီကလုပ်နိုင်ပါ့မလား…သူတို့ကြားမှာအထင်လွဲမှုဖြစ်လာမှသာအောင်မြင်မှာ…အခုကထျန်းချီ…မဟုတ်ဘူး…လုဟန်ကရီရှီကိုမချစ်ဘူး”
“သူတို့လက်ထပ်ပြီးရင်ချစ်သွားနိုင်တာပဲလေ”
“ငါမင်းကိုမနိုင်တော့ဘူး”
[♥]]] [♦]]] [♣]]] [♠]]]
“အကြီးအကဲဖုန်း…ကျမပထမတည်းကတံဆိပ်ပြားကိုလွဲပေးမလို့…ရီရှီရောက်လာတာနဲ့ပျက်သွားတယ်…အခုရှင့်ကိုပေးခဲ့ပြီ”
သူမကဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပြားကိုအကြီးအကဲဖုန်းထံပေးလိုက်သည်….
“ဂိုဏ်းချုပ်…သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား…ထွက်သွားဖို့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဂိုဏ်းချုပ်…ဂိုဏ်းချုပ်သာဆန္ဒရှိရင်အချိန်မရွေးခွန်းဝူတောင်ဆီပြန်လာခဲ့ပါ”
“ကောင်းပြီ”
အကြီးအကဲဖုန်းကသူမအားဂါရဝပြုကာ….သူမထွက်လာသည်အထိငေးကြည့်ရင်းကျန်ခဲ့သည်….
“ရွှမ်ယီး…ကျမရှင့်ကိုပဲအားကိုးတော့မယ်နော်”
“စိတ်ချ…ငါ့ရဲ့မင်းသမီးလေးကိုအပြည့်အဝကာကွယ်ပေးမှာ”
“ကောင်းပြီ…ဒါဆိုသွားကြမယ်”
နန်းတော်ထဲတွင်အရာရှိ…မူးမတ်စစ်သည်နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားအပြင်ပြည်သူများပါအုံ့အုံ့ကြွကြွဖြစ်နေသည်….အကြောင်းကဘုရင်မရဲ့မင်္ဂလာပွဲဆိုတော့တိုင်ပြည်ရှိလူအများကလာရောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်….
ဧည့်ခံကြွေးမွေးတာလည်းလူစုံတက်စုံနှင့်မြင်ရသူတိုင်းကလိုက်ဖက်သည့်စုံတွဲပေါ့…ဘုရင်မကိုယူလျှင်ယောကျာ်းကဘုရင်ဖြစ်သွားသည်…
“မိုးနဲ့မြေကြီးကိုကန်တော့ပါ…နှစ်ဖက်မိဘများကိုကန်တော့ပါ…အချင်းချင်းကန်တော့ပါ”
ထိုလက်ထပ်ပွဲကိုအမိုးပေါ်ကနေရပ်ကြည့်နေသည်ကသူမနဲ့ရွှမ်ယီးပါ…ကိုယ်ချစ်ရသူကတစ်ခြားသူနဲ့လက်ထပ်တာကိုရင်နာနာနဲ့ကြည့်နေရသည့်အဖြစ်….
အနီရောင်တွေလွှမ်းခြုံထားသည့်မင်္ဂလာပွဲကြီးကပြီးဆုံးသွားခဲ့ပေသည်…သူမရှိနေသည်ကိုတော့လုဟန်ကသိပုံမရ….
“ရှောင်လု…အဟင့်ဟင့်…”
တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်းသူမစိတ်တွေမထိန်းနိုင်ဘဲငိုချမိတော့သည်…မင်္ဂလာ အခန်းသို့လုဟန်နဲ့ရီရှီကဝင်သွားတော့…သူမနဲ့ရွှမ်ယီးလည်းထိုနေရာမှပျောက်သွားသည်….ရွှမ်ယီးကမည်သူမှမမြင်နိုင်အောင်ကိုယ်ဖျောက်ပေးကာသူတို့ရဲ့မင်္ဂလာအခန်းထဲလိုက်ကြည့်မိသည်….
“ရီရှီ…ငါတို့လက်ထပ်ပြီးပြီ…ဒါပေမဲ့အတူနေဖို့တော့မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“လုဟန္”
လုဟန်စကားကြောင့်ရီရှီကခေါင်းမှအုပ်ထားသောပါးဝါကိုဆွဲလှန်လိုက်သည်…
“လုဟန်…နင်နဲ့ငါအကြင်လင်မယားဖြစ်သွားပြီလေ”
“ဟုတ်တယ်…ဒါပေမဲ့ငါ့ရဲ့နှလုံးသားကလက်မခံနိုင်သေးဘူး…ဆရာကသာငါ့ရဲ့အချစ်ငါ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှု”
“တော်…ဆရာနဲ့တပည့်…နင်ဘယ်လိုတောင်အတွေးတိမ်ရတာလဲ…သိက္ခာမရှိဘူး”
“အဟင့်…ဒါ့ကြောင့်ငါနင့်ကိုလက်ထပ်လိုက်တာလေ…ရီရှီ…အချစ်ဆိုတာလုပ်ယူလို့မရဘူးစိတ်ထဲကအလိုလိုဖြစ်တည်လာတာ…ဘာလို့စည်းကမ်းတွေကန့်သတ်ချက်တွေရှိတာလဲ”
“ဒါဆို…ဆရာ့သိက္ခာအတွက်နင်ငါ့ကိုအသုံးချခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ဘူး…ငါနင့်ကိုကူညီမှာပါနင်ကငါ့ရဲ့ညီမလေးလိုသူငယ်ချင်းလိုပေါ့”
လုဟန်စကားတွေကသူမတွက်တော့…မင်္ဂလာဦးညရဲ့စိမ်းသက်သက်အရက်ခါးတစ်ခွက်ပမာ….
“ကောင်းပြီ…ငါစောင့်မယ်…တစ်နေ့နေ့မှာနင်ငါ့ကိုလက်ခံလာအောင်ငါလုပ်မယ်”
“အဟင်း”
လုဟန်ကခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးရင်း…အပြင်သို့ထွက်သွားလေသည်…အထဲမှာငူငူကြီးထိုင်ကျန်ခဲ့ရင်းသူမရင်တွေပူလောင်စွာတစ်ဆက်ဆက်နာကျင်လွန်းလို့မျက်ရည်များပင်စီးကျလာသည်….
“ဆရာ…ဆရာတကယ်ပဲငါ့ကိုမချစ်ခဲ့ဖူးဘူးလား…ဒါဆိုဘာလို့ခွန်းဝူတောင်ကိုရောက်အောင်ခေါ်ခဲ့ရတာလဲ”
တွေးရင်းသူကအရက်အိုးကိုမော့သောက်လိုက်သည်….
“ရှောင်…”
“မလုပ်နဲ့”
ပိုင်ရှောင်ကလုဟန်သောက်နေသည့်အရက်အိုးကိုလှမ်းယူဖို့လုပ်ပေမဲ့…ရွှမ်ယီးကသူမလက်ကိုတားလိုက်၏….
“မီမီ…မလုပ်နဲ့”
“အဟင့်ဟင့်…ရွှမ်ယီး…ကျမနာကျင်ရတယ်”
ပြောရင်းသူမကရွှမ်ယီးရင်ခွင်ထဲခေါင်းတိုးကာငိုလိုက်သည်…
[♥]]] [♦]]] [♣]]] [♠]]]
“မိန်းကလေး…နင်ငါ့ကိုဘယ်နေရာခေါ်လာတာလဲ…ငါလန့်လို့သေတော့မယ်…ကယ်ပါ…ကယ်ပါ”
“မအော်နဲ့….ရှင်ပြုတ်မကျပါဘူး”
လေဟုန်းစီးကာပျံနေသောချန်ချန်းအားကြည့်ကာယွီမော့ကြောက်လန့်နေသည်…ချန်ချန်းအားအမိအရဆွဲဖတ်ရင်းပါးစပ်မှလည်းတတွက်တွက်စကားပြောနေသည်….
“မိန်းကလေး…ငါ့ကိုဘယ်ခေါ်လာတာလဲ”
“ရောက်ပြီ”
တောင်စွန်းတစ်ခုကိုရောက်တော့သူတို့ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်….
“ဒါဘယ်နေရာလဲ”
“အားလီ…ဒါက…ရှင်ကျမတွက်အသက်စွန့်ခဲ့တဲ့နေရာပဲ…ဒီနေရာမှာထျန်းချီနတ်မင်းနဲ့အရှင်မပိုင်ယွန်းမီတို့ကိုတွေ့ဆုံခဲ့တာ…ထျန်းချီနတ်မင်းကစည်းကမ်းတင်းကျပ်ပြီးကျမအသက်ကိုယူပစ်ဖို့လုပ်ခဲ့ပေမဲ့…အရှင်မကကျမအတွက်သူ့သခင်ရဲ့ကြာပွတ်ရိုက်ချက်ကိုခံပေးခဲ့တယ်…ပြီးတော့ရှင်ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ကူညီခဲ့သေးတယ်…အားလီ…အရင်အချိန်ကကျမအချစ်ကိုရှင်စောင့်မျှော်ခဲ့ရတယ်….ဒါ့ကြောင့်ကျမရှင့်ကိုနှစ်ပေါင်းတစ်ရာကြာအောင်ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့စောင့်နေခဲ့တာ…အခုရှင့်ကိုပြန်တွေ့ရပြီ”
“အာ…ဟုတ်ပါပြီ…မင်းပြောတဲ့ပုံပြင်ကအရမ်းကောင်းပါတယ်”
“ဘာ!…နင်…ကျမကရှင့်ကိုပုံပြောတယ်ထင်နေလား…ဟမ်…အဲ့လောက်တုံးရလား…ကဲဟယ်…ကဲဟယ်..”
“မိန်းကလေး…စိတ်ထိန်းပါ…စိတ်ထိန်းပါ…ဒေါသထွက်ရင်ရုပ်ဆိုးစေတယ်”
“ရှင်မပြေးနဲ့…ပြန်လာခဲ့”
“ဟားဟား.. .လာလေ”
တောင်စောင်းတွင်ပြေးလွှားရင်း…သာယာကြည်နူးသောစုံတွဲပမာ….
“မီမီ…ဒီနေရာကလေ့ကျင့်လို့လဲကောင်းတယ်…လူသူတွေနဲ့လည်းကင်းတယ်…မင်းအဆင်ပြေမယ်လို့ထင်တယ်”
“ကျမသဘောကျပါတယ်…ဂူထဲမှာလည်းနေရာကကျယ်တော့…သက်သောင်းသက်သာရှိတယ်…ကျမနတ်စွမ်းအားတွေအများကြီးဆုံးရှုံးထားတာ…အချိန်ပေးပြီးလေ့ကျင့်လိုက်အုံးမယ်”
“ကောင်းပြီ…ဒါဆိုငါစားဖို့သွားရှာလိုက်မယ်”
“အင်း”
[♥]]] [♦]]] [♣]]] [♠]]]
“ဘာ!…ရန်သူတပ်ကစစ်ချီလာပြီဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့…ရှေ့တန်းမှာစစ်သည်တွေအကျအဆုံးများပြီးတစ်ချို့ကလက်နက်ချဖို့ပြောလာကြပါတယ်”
“မဖြစ်ဘူး…ငါကိုယ်တိုင်စစ်ပွဲအတွက်ပြင်ဆင်မယ်”
“မင်းကြီး”
ရီရှီကစိုးရိမ်တကြီးခေါ်လိုက်ပေမဲ့လုဟန်ကလက်ကာပြသည်….
“ဘယ်လိုလူမျိုးကများငါ့တိုင်းပြည်ကိုထိပါးရဲတာလဲ”
“မင်းကြီး…အခုစစ်ပွဲမှာတိုက်ခိုက်သူတွေဟာလူသားတွေမဟုတ်ပါဘူး…မိစ္ဆာအတက်ကိုတက်ကြပါတယ်”
စစ်သူကြီးစကားကြောင့်သူလက်သီးကိုခပ်တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး….
“မိစ္ဆာဖြစ်တော့လဲဘာဖြစ်လဲ…ငါတို့ကခွန်းဝူရဲ့တပည့်အရင်းတွေပဲ…ဘယ်လိုမကောင်းဆိုးဝါးပဲဖြစ်ဖြစ်…ပြည်သူတွေရဲ့အသက်အိုးအိမ်ကိုထိခိုက်စေရင်…အသက်ပဲရင်းရရင်းရတိုက်ထုတ်ပစ်မယ်”
“မင်းကြီး…ကျမလည်းလိုက်မယ်”
“မဖြစ်ဘူး…ရီရှီ…တိုင်းပြည်ရေးရာတွေကိုင်တွယ်ဖို့မင်းရှိနေရမယ်”
“ဒါပေမဲ့…”
“ကိုယ်ပြောတာနားထောင်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့”
“စစ်သူကြီး…အခုပဲငါတို့သွားကြစို့”
“ဟုတ်ကဲ့မင်းကြီး”
“ကျော့….ကျော့…ကျော့”
မြင်းနှင့်စစ်သည်များတစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက်စစ်ထိုးရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်…
“တိုက္…တိုက္”
ညာသံပေးကာနှစ်ဖက်စလုံးပြေးဝင်လာကြပြီးတိုက်ခိုက်ကြလေတော့သည်…စစ်သည်များအတုံးအရုံးသေကြေပြီးစစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးသွေးရောင်များဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်….
“သတ်”
“ယား….”
“ရွှမ်း…”
ဓားသံများကဆူညံနေပြီး…လုဟန်တို့ဘက်ကစစ်သည်များကခြေကုန်လက်ပန်းကြလာသည်…
ဂူအတွင်းမှအညောင်းအညာဖြေရန်သူမလမ်းလျှောက်ထွက်လာရင်းတောင်ပေါ်ကနေစီးမြင်နေရသောစစ်ပွဲကြောင့်မျက်လုံးအစုံကိုမယုံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်သွားသည်….
“ရှောင်လု”
“မြှားပစ်”
တစ်ဖက်ရန်သူမှလေးသမားများကိုအမိန့်ပေးလိုက်ရင်ဘဲမြှားတွေကမိုးရွာသလိုလုဟန်တို့စီကျလာသည်…မြှားတွေကိုဓားဖြင့်ခုတ်ဖယ်ရင်း…မြှားတစ်ချောင်းကလုဟန်ရဲ့ညာဖက်ရင်အုံကိုထိသွားသည်…
“အင့်…”
“ဟင်…ရှောင်လု”
“ယား…”
ရန်သူအချို့ကမြှားဒဏ်ရာကြောင့်လဲကျနေသောလုဟန်ဆီသို့ကြေးဝင်လာပြီးဓားဖြင့်ဝိုင်းခုတ်လိုက်သည်…
“မဖြစ်ဘူး”
ပိုင်ရှောင်ကသူမရဲ့အစွမ်းကိုသုံးကာထိုလူတွေကိုအဝေးသို့လွှင့်စင်အောင်လုပ်လိုက်သည်…
“အား…”
လုဟန်လည်းအံ့သြသွားသည်…ရန်သူတွေကဘယ်လိုကြောင့်အဝေးသို့လွှင့်သွားရတာလဲဆိုပြီး….
ပိုင်ရှောင်လဲစစ်ပွဲအတွင်းသို့ဝင်ရောက်လိုက်ပြီးရန်သူတွေအားတိုက်ခိုက်လိုက်သည်….
“ဆရာ…”
“ရှောင်လု…”
သူတို့နှစ်ယောက်ကျောချင်းကပ်လိုက်ပြီးရန်သူတွေကိုတိုက်ခိုက်လိုက်သည်…လုဟန်မသိခင်သူမကအစွမ်းကိုသုံးကာတိုက်ခိုက်သောကြောင့်…ရန်သူတွေကျဆုံးကုန်သည်…မနိုင်မှန်းသိ၍ရန်သူဘက်ကပြန်ဆုတ်ပြေးကြသည်…
“ဆ…ရာ…”
ဆရာဟုခေါ်ရင်းလုဟန်ကလဲသတိလစ်မေ့မျောသွားသည်…
“ရှောင်လု…ရှောင်လု..”
“မင်းကြီး…မင်းကြီး”
“စစ်သူကြီး…အရှင်မင်းကြီးဒဏ်ရာရထားတယ်…အမြန်ခေါ်သွားပါ”
“ဟုတ်ပြီ…မိန်းကလေး…ကယ်တင်ပေးတာကျေးဇူးပါ”
စစ်သူကြီးကလုဟန်ကိုခေါ်သွားလိုက်သည်….
“အော့…အဟွတ်ဟွတ်”
“ဟင်…သွားပြီ…ငါ့နတ်စွမ်းအားကပြန်ရကာစရှိသေးတယ်…ရှောင်လုကြောင့်ငါအသုံးပြုလိုက်တာ…ငါ့ရဲ့သွေးကြောကမတည်ငြိမ်တော့ဘူးငါမြန်မြန်ပြန်မှဖြစ်မယ်”
မျက်လုံးစုံမှိတ်ထားရင်း…သူမရဲ့အစွမ်းအားကိုစုစည်းလိုပ်သည်…
“အော့”
“မီမီ…ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဘယ်ချိန်ကရောက်လာလဲမသိရွှမ်ယီးကသူမအားစိတ်ပူစွာအနားရောက်လာ၏….
“အဟဲ…ရွှမ်ယီး…ငါဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလေ့ကျင့်တာနည်းနည်းလောသွားလို့”
ရွှမ်ယီးကသူမစကားကိုမယုံသလိုကြည့်ရင်း…သူမလက်ကိုစမ်းလိုက်သည်…
“ဟင်…မီမီ…နင်”
ရွှမ်ယီးကသူမအားဂရုဏာဒေါသဖြင့်…လက်ကိုစောင့်ချလိုက်သည်…
“မီမီ…နင်သိလား…နတ်စွမ်းအားပြန်ရရုံပဲရှိသေးတယ်မင်းကအစွမ်းတွေသုံးလိုက်တယ်…ဒါကသေစေနိုင်တယ်ဆိုတာသိလား”
“ငါသိတယ်”
“နင်….သိရက်သားနဲ့…ဘာလို့…”
ရွှမ်ယီးကစကားကိုရပ်လိုက်သည်….
“မီမီ…မင်းဘာလို့တဇွတ်ထိုးလုပ်ရတာလဲ…အစွမ်းတွေကဘာလို့အသုံးပြု…ဟင်…မီမီ…နင်…နင်”
“ဟုတ်တယ်…ကျမရှောင်လုအန္တရာယ်ကျနေတာမြင်ခဲ့တယ်…ဒါ့ကြောင့်ကျမသုံးခဲ့တာ”
“မီမီ…မင်းပြောတော့ထျန်းချီပြန်နိုးထလာအောင်ကူညီမယ်ဆို”
“ဟုတ်တယ်…ဒါပေမဲ့သူအန္တရာယ်ကျနေတာမြင်တော့ကျမ”
“မီမီ…ကံကြမ္မာကသတ်မှတ်ပြီးသား…ဒီစစ်ပွဲကလည်းကံတရားရဲ့အလိုကျပဲ…မင်းပါဝင်ပတ်သက်မိတာပဲ…ဒီစစ်ပွဲမှာဒဏ်ရာအကြီးအကျယ်ရပြီးလုဟန်ကအပြင်းဖျားလိမ့်မယ်…အဲ့ချိန်မှာရီရှီရဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေကိုသူမြင်ရမှာနောက်တော့ရီရှီနဲ့သူကချစ်ခင်စုံမက်တဲ့အတွဲဖြစ်ပြီး…နောက်ဆုံးမှာသူ့လက်နဲ့ရီရှီကိုသတ်ပစ်ဖို့ပဲ…ဒါမှလည်းကျိန်စာကပြယ်မှာလေ…အခုတော့…”
“အခုတော့ဘာဖြစ်လဲ…ရွှမ်ယီးရှင်အမြန်ပြောပြပါ”
“အခုကတော့မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ”
“ဟမ်”
“ဟုတ်တယ်…ဒါပေမဲ့…မင်းနာကျင်စရာတွေသည်းခံရမယ်…နတ်စွမ်းအားလုံးဝမသုံးရဘူး”
“ထျန်းချီအတွက်ဆိုငါဘာမဆိုလုပ်မယ်…ရှောင်လုရဲ့ကံကြမ္မာထဲပါဝင်မိပြီဆိုမှတော့…ငါတို့သရုပ်ဆောင်ကြတာပေါ့”
[♥]]] [♦]]] [♣]]] [♠]]]
“မင်းကြီး…သတိရပြီလား”
“ရီရှီ…ဆရာ…ဆရာရော…ဆရာဘယ်မှာလဲ”
“အမ်…မင်းကြီး…ဘယ်ဆရာလဲ”
“ဆရာပိုင်ရှောင်”
“အော့်…စစ်သူကြီးကဒါ့ကြောင့်မိန်းကလေးတစ်ယောက်စစ်ပွဲထဲဝင်လာပြီးကူညီခဲ့တယ်လို့ပြောတာကို…တကယ်တော့ဆရာဖြစ်နေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်…ဆရာတောင်ပေါ်ကနေဆင်းလာတယ်ထင်တယ်…ဆရာ့ကိုရှာဖို့အခုချက်ချင်းလူလွှတ်မယ်”
“ဟင်…မင်းကြီးကဆရာ့ကိုဆုချီးမြှင့်ဖို့လား”
“မဟုတ်ဘူး…အဲ့ထက်ပိုတယ်…ငယ်ငယ်တုန်းကသေမလိုဖြစ်ခဲ့ချိန်ကလည်းဆရာပေးတဲ့အသက်ပဲရှိတယ်အခုလည်းဆရာပေးတဲ့အသက်ပဲရှိတယ်…လာစမ်း…စစ်ပွဲမှာကူညီခဲ့တဲ့မိန်းကလေးပုံကိုပုံတူဆွဲပြီးနေရာတိုင်းမှာကပ်လိုက်…”
“ဟုတ်ကဲ့မင်းကြီး”
“မင်းကြီး…ရှင်ဘာလုပ်ဖို့တွေးနေတာလဲ”
“ဆရာ့ကိုမိဖုရားအဖြစ်တင်မြှောက်မယ်”
“ဘာ!…လုဟန်…ဒါဘာသဘောလဲ”
“ရီရှီ…မင်းကအခုချိန်မှာမိဖုရားပဲ…ငါသာရှင်ဘုရင်ဆိုရင်ငါကြိုက်သလောက်မောင်းမတွေကိုယ်လုပ်တော်တွေထားလို့ရတယ်…ဒါပေမဲ့ငါမင်းကိုပဲမိဖုရားခေါင်အဖြစ်တစ်ယောက်ပဲထားတယ်…အခုနောက်ထပ်တစ်ယောက်ထပ်တိုးလို့မကျေနပ်တော့ဘူးလား”
“အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး…ဆရာကလွဲရင်ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်ကျမလက်ခံနိုင်တယ်”
“ဆရာကလွဲပြီးတစ်ခြားဘယ်သူ့မှငါလက်မခံဘူး”
“နင်…ဟွင့်”
ရီရှီလည်းစိတ်တိုပြီးသူ့ရှေ့မှခြေစောင့်ကာထွက်သွားသည်….
“မင်းကြီးကိုအရိုအသေပြုပါတယ်”
“ဆ…အဲ့…ပိုင်ရှောင်…ထပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်မင်းကြီး”
သူကအမတ်ကြီးကိုမျက်စပစ်ပြလိုက်သည်….
“မင်းကြီးမှပိုင်ရှောင်အား…ကြင်ယာတော်မိဖုရားအဖြစ်တင်မြှောက်လိုက်သည်”
“ဟင်…အဲ့လောက်မြန်လား”
“အယ်…ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးမင်းကြီး…ကျွန်တော်မျိုးမအမိန့်ကိုနာခံပါတယ်”
“အားလုံးအပြင်ထွက်သွား”
“ဟုတ်ကဲ့”
အားလုံးထွက်သွားပြီးသူနဲ့ပိုင်ရှောင်ပဲကျန်ခဲ့သည်….သူကသူမအားပတ်ပတ်လည်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက်….
“မင်းကြီး…ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မဖြစ်ပါဘူး…ကိုယ်စဉ်းစားနေတာ”
“ဘာလဲ”
“တကယ်ဆိုရင်…ကိုယ်ငယ်ငယ်ထဲကမင်းကဒီအရွယ်ပဲ…အခုလည်းဒီအရွယ်ပဲမင်းကကိုယ့်ထက်အများကြီးအသက်ကြီးပေမဲ့နုပျိုမှုကသာမန်မဟုတ်ဘူး”
“မင်းကြီး…မင်းကြီးကကျွန်တော်မျိုးမရဲ့အသက်အရွယ်ကိုဝေဖန်ချငိတာလားနုပျိုမှုကိုသိချင်တာလား”
“အဲ့သဘောမဟုတ်ဘူး”
“အဟင်း…ကျွန်တော်မျိုးမကခွန်းဝူဂိုဏ်းချုပ်…ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကိုအောင်မြင်ပြီးသားပါဒါ့ကြောင့်မို့နုပျိုမှုကိုထိန်းထားနိုင်တာပါ”
“ဘာဖြစ်ဖြစ်…မနက်ဖြန် ကျရင်အဆောင်အယောင်ပေးပွဲအခမ်းအနားမှာအလှဆုံးဖြစ်နေရမယ်နော်”
“ဟုတ်ကဲ့မင်းကြီး”
“သွားနားလိုက်တော့”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်မင်းကြီး”
သူမလည်းသွားနားလိုက်သည်….လုဟန်ကတော့မျက်နှာကြီးပြုံးလို့ဖြီးနေတော့သည်…
“ပိုင်ရှောင်”
“ရီရှီ”
“အတင်ရဲလိုက်တာ…မိဖုရားခေါင်းကြီးကိုဘယ်လိုတောင်အမည်တပ်ခေါ်ရဲတာလဲ”
“ဟင်း”
ရီရှီကအထိန်းတော်မိန်းမကြီးကိုတစ်ချက်မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်….
“ဆရာ…ဆရာကနန်းတော်ကအကြောင်းအရာတွေကိုသိပ်နားမလည်သေးဘူးပဲ…အရင်ကဘယ်လိုပဲဆရာဖြစ်နေပါစေ…အခုတော့မတူတော့ဘူး…ဆရာကမိဖုရားမောင်းမတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ”
“နားလည်ပါပြီ…မိဖုရားကြီးကိုအရိုအသေပေးပါတယ်”
သူမရဲ့အရိုအသေကိုပေးခံရတဲ့ရီရှီကဂုဏ်ယူသလိုမျက်နှာပေးနဲ့ထွက်သွားသည်…
“ဟူး…ကံတရားကမလွယ်လိုက်တာ”
သူမကစိတ်ပျက်လက်ပျက်ငြီးငြူ လိုက်သည်….
“ဘယ်လိုလဲ…မင်းကြီးရဲ့မိဖုရားဖြစ်ရတာပျော်နေရမှာမလား”
“ရွှမ်ယီး…ရှင်ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ”
“အရူးမလေး…မင်းကိုငါကာကွယ်မယ်လို့ပြောထားတာမလား…ငါမင်းအနားမှာအမြဲနေမှာ”
“ကောင်းသားပဲ…နန်းတော်ထဲမှာကလူတွေကမျက်နှာဖုံးတွေနဲ့စိတ်ရင်းအမှန်ဆိုတာမရှိသလောက်ပဲ…ရှင်ရှိတော့ကျမပျော်ရတာပေါ့”
နောက်နေ့နံနက်တွင်…အဆောင်အယောင်ပေးတဲ့အခမ်းအနားစတင်လိုက်သည်…
“မင်းကြီး…ကျမ…”
“မပြောနဲ့”
လုဟန်ကပိုင်ရှောင်ရဲ့နှုတ်ခမ်းကိုလက်ဖြင့်ပိတ်လိုက်သည်…
“ကိုယ်သိတယ်…မင်းပြောချင်တာကို”
“မင်းကြီးကသိတာလား”
“ဒါပေါ့…ကိုယ့်မိဖုရားဘာလိုချင်တာလဲအကုန်သိတယ်”
“ဒါဆိုရင်…အရှင်မင်းကြီးကကျွန်တော်မျိုးမလိုချင်တာတကယ်ပေးမှာလား”
“ဒါပေါ့…မင်းဘာလိုချင်လဲ”
“ကျွန်တော်မျိုးမအရှင်မင်းကြီးအနားမှာအနီးကပ်နေရတဲ့သူပဲဖစ်ချင်ပါတယ်”
သူမရဲ့တောင်းဆိုမှုကြောင့်လုဟန်ပီတီတွေဖြာဝေသွားတော့သည်…
“ရတာပေါ့…ဒါပေမဲ့ကိုယ်တော်လုပ်ခိုင်တာလုပ်ရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အင်း…ဒါဆို…မောင်တော်လို့ခေါ်”
“အာ”
“ခေါ်လေ”
“မင်းကြီး…ဒါက”
“မရဘူး…ခေါ်ရမယ်”
“ကောင်းပါပြီ…မောင်…မောင်တော်”
သူကသဘောကျစွာပြုံးလိုက်ပြီး…သူမရဲ့နဖူးလေးအားနမ်းရိုက်လိုက်သည်….
“မိန္းမ…လိုက္ခဲ့”
သူမလက်ကိုဆွဲကာ…သူခေါ်ဆောင်ရာလိုက်ခဲ့သည်….
“ကျော့…ကျော့…”
မြင်းတစ်ကောင်ထဲကိုနှစ်ယောက်စီးကာ…သူမကိုကရှေ့မှစီးစေပြီးသူကအနောက်နေသိုင်းဖတ်ရင်းမြင်းကြိုးကိုကိုင်ကာမောင်းနှင်လိုက်သည်….
“ဟီး….”
တစ်နေရာတွင်မြင်းကိုရပ်လိုက်သည်…
“ဟင်…ဒါ…ဒါနတ်ပြည်မှာတုန်းကပထမဆုံးလာခဲ့တဲ့နေရာပဲ…ထျန်းချီ…ရှင်သိနေတာလား”
သူမကလုဟန်ကိုငေးကြည့်ကာတွေးလိုက်သည်…
“မိန်းမ…မလှဘူးလား…”
ညဘက်မှာပိုးစုန်းကြူအလင်ရောင်ကတောက်ပနေသည်…
“လှတယ်…မောင်တော်…ဒါကိုဘယ်လိုသိတာလဲ”
“သွားရင်းလာရင်းနဲ့ပါ…မင်းကြိုက်မယ်ထင်လို့”
“ကျမကြိုက်တယ်”
ပိုးစုန်းကြူး တွေကိုလက်ဖြင့်လိုက်ထိနေသောသူမက…ကလေးတစ်ယောက်ပမာသဘောကျနေတော့သည်….သူမကပိုးစုန်းကြူလေးတွေကိုလက်ဖြင့်ထိရင်းလုဟန်အားမေ့နေသည်…
“မိန္းမ”
ခေါ်သံနဲ့အတူ…သူမရဲ့ခါးကိုသူ့လက်ကသိုင်းဖတ်လိုက်၏…သူမပခုံးထက်သူ့ပါးလေးအပ်ရင်း…
“မိန်းမ…ကိုယ်မင်းကိုပိုင်ဆိုင်ရလို့သိပ်ပျော်တယ်…ကိုယ်တို့ကရေစက်ပါလာပြီးသားထင်ပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်…ကျမတို့ကရေစက်ပါတယ်”
“မိန္မ”
“ဟင်”
“နောက်ဆို…ကိုယ့်ကိုမပစ်ပယ်ပါနဲ့တော့နော်”
“ကျမ..ကျမရှင့်ကိုဘယ်တုန်းကမှမပစ်ပယ်ခဲ့ပါဘူး”
“ဒါဆိုဘာလို့ခွန်းဝူတောင်မှာတုန်းကကိုယ့်ကိုအေးစက်စက်နိုင်ရတာလဲ”
“ရှင့်အတွက်ပါ…ရီရှီကဘုရင်မလေ…ရှင်သာသူ့ကိုလက်ထပ်ရင်ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာမှာလေ”
“ဘုရင်ဖြစ်အောင်လို့သူများဆီတွန်းပို့ရလား…ကိုယ်အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်”
“မင်းကြီးသာအပြစ်ပေးရင်ပိုင်ရှောင်ခံယူဖို့အသင့်ပါ”
“ကောင်းပြီ…အပြစ်ခံဖို့မင်းကိုယ်တိုင်ကျေကျေနပ်နပ်ပြောတာနော်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကောင်းပြီ”
“အယ်…ရှင်”
“မရဘူးပြောပြီးသားစကားတည်ရမယ်”
သူကပိုင်ရှောင်အားသူ့ရဲ့ရင်ခွင်အောက်သို့ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးသူမလက်များကိုသူ့လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်….
“ကိုယ်အပြစ်ပေးတော့မယ်နော်.”
တဖြေးဖြေးသူ့နှုတ်ခမ်းများကသူမနှုတ်ခမ်းဆီးနီးကပ်စွာတိုးလာသည်…သူမရဲ့မျက်လုံးအစုံကိုမှိတ်ကာသူလိုရာခေါ်ဆောင်သည့်နောက်ကိုအလိုက်သင့်စွာလိုက်လျော့လိုက်တော့သည်….
“မီမီ”
တစ်နေရာတွင်ရွှမ်ယီးတစ်ယောက်ရင်နာနာဖြင့်မျက်နှာလွဲခဲ့ရတော့သည်….သူမပျော်ရွှင်ဖို့သာအဓိက….သူမသာအလိုရှိရင်ဘာမဆိုသူလုပ်ပေးပြီးသား…တစ်ချိန်တုန်းကလောကနတ်အရှင်ရွှမ်ယီးကနတ်ပြည်ကိုတောင်ကသောင်ကနင်းဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့သည့်သူ…အခုတော့သူမကြောင့်သူဟာပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်…
“မီမီ…အစကကိုယ်မင်းကိုမခံစားမိခဲ့ဘူး…သေချာတာကကိုယ်မင်းကိုချစ်မိနေပြီထင်တယ်”
သူခပ်ယဲ့ယဲ့တစ်ချက်ပြုံးလိုက်၏…ပြီးတော့ထိုနေရာမှထွက်လာခဲ့သည်
YOU MAY ALSO LIKE
Authors
- Amara (1)
- Don John (1)
- Full Moon (တိတ်တခိုးမှ ကူးယူသည်) (1)
- Htet Paing Aung (1)
- Ko $uper (ကိုစူပါ) (1)
- Ko Gyi Ngwe (1)
- Ko John (1)
- Ko Si (ကာမလူဆိုး) (5)
- Lion Man (1)
- Min Thar (1)
- minthar69 (1)
- Naw Naw (1)
- Sasori (1)
- Seven (1)
- Sloves (1)
- Steven Law (1)
- Thar Thar (2)
- Wanna (1)
- Winn (BlackLotus) (1)
- XtremeLegend (1)
- ကမ္ဘာကျော်ရတနာဝင်းထိန် (2)
- ကွီးသုည (1)
- ချမ်းကို (Chan Ko) (3)
- ငွေလမင်း (1)
- စံနက်ကျော် (1)
- ဆူးရစ်နွယ် (Sue Lay) (1)
- ဇင်မျိုး (1)
- တပ်ကြပ်ကြီး (1)
- ထူးခြား (2)
- နတ်ဆေးပန်းချီ (1)
- နတ်သား (1)
- နရသူ (1)
- နွယ်နှင်းမြူ (1)
- နှင်းစက်ညို (1)
- နေကမာ (1)
- နေသန် (1)
- ပန်းရိုင်း (1)
- ပေါက်ကျော်မ (1)
- ဖိုးဇော် (1)
- ဖိုးလမင်း (1)
- ဗညားပိကျိ (1)
- ဗလ (1)
- ဗလဂျူနီယာ (1)
- ဘီးကြဲကြီး (1)
- ဘုံခုနှစ်ဆင့် (8)
- ဘူးခါးသီး (6)
- မန္တလာမောင်မောင်တုတ် (1)
- မြသာ (4)
- မိုက်ကြီး (SM) (1)
- မောင်ခြိမ့် (3)
- ရာဂနတ်သား (1)
- လမင်းကြီး (2)
- လေပြေအေးအေး (2)
- သျှင်လွမ်းမယ် (1)
- သျှားယွန်းမီ (1)
- သာဂိ (2)
- သာဒင် (1)
- သိုးနက် (1)
- အညတြ (1)
- အမည်မသိ (44)
- အမြင့်ကြောက်သောငှက် (1)
- အလင်းစက် (A Linn Satt) (1)
- အာကာမင်း (Mom Lover) (9)
- အာသာပြေ (မန်း) (1)
- အိတ်ကြီး (2)
- အိပ်မက်သခင် (1)